Even in de achtbaan

Gek is dat..
Ineens realiseer ik me dat de opname van Piet waar ik het in mn vorige blog over had..
Op vrijdag de dertiende was..de dag dat de wereld echt even op zn kop stond..
Ook realiseer ik  me…dat Piet 12 november tegen middernacht mij de ambulance liet bellen ivm met zn klachten..
12 mei 1986…12 november 2015…precies 29 1/2 jaar later
.
 photo IMG_4871_zpsd2xsvvyl.jpg
.
Inmiddels heeft Piet weer in het ziekenhuis gelegen.
De dag dat hij thuis kwam…was ook weer de dag van zn opname..
’s Ochtends thuis…’s middags weer met de ambulance naar het ziekenhuis.
De cardioloog zou een hartkatheterisatie laten doen
om te kijken of daaruit duidelijk zou worden waar zijn klachten vandaan komen.
Zeker omdat tot nu toe alle onderzoeken lieten zien…
dat het eigenlijk goed zou moeten gaan.
.
 photo IMG_4885_zpssbz4tlnj.jpg

.
Helaas bleek uit dit onderzoek dat een van de bypasses niet meer optimaal werkt.
En aangezien zijn eigen vatenstelsel rond het hart op is..
(dit weten we al wat langer)
komt er niet meer genoeg bloed zijn hart in.
Overleg is er geweest met het AMC waar hij in 2009 de bypasses heeft gehad..
het enige wat er nu nog gedaan kan worden is hem extra bloedverdunners geven.
Zodat het bloed makkelijker in het hart kan komen..
Een paar jaar geleden is er een stent gezet in een andere bypass
en ook toen kreeg hij deze medicijnen…
met het gevolg dat hij maanden gebloed heeft en onder de bloeduitstortingen zat..
Ook nu is die kans aanwezig…
Maar ook nu geld….afwachten en hopen dat hij niet gaat bloeden
En dat de medicijnen hun werk doen
Maar boven alles…dat de pijn op zijn borst zal verminderen.
.
 photo IMG_4865_zpsg6rrefvi.jpg
.
Vrijdag is Piet weer thuis gekomen..
Michel heeft hem opgehaald..
Hij wilde zn Pa graag halen…en Piet vond het fijn..
Mooi …even een vader en zoon moment.
Toch schrikken als ik zie hoe hard hij achteruit is gegaan in een paar dagen tijd.
Van een paar kilometer lopen…naar iemand die volledig verzorging nodig heeft.
.
Zondag met alle kinderen samen gegeten..en gepraat over de situatie
Alle kinderen…tsja Piet en ik hebben er maar 1 ..
Maar zijn gezin….daarover praten Piet en ik altijd als …de kinderen.
Toen Piet zn eerste verwoestende infarct kreeg zei hij tegen mij
weet je wat ik zo erg vind…dat ik Michel niet zal zien opgroeien.
Dat ik nooit zal meemaken dat hij gaat trouwen…
Michel was bijna 14 toen..
Nu zoveel jaren verder…
staan onze kleinkinderen bijna in de startblokken om het huis te verlaten..
Toch weeeeeer een voordeel van ons Tiener Huwelijk !
.
Vandaag een goed en fijn gesprek met onze huisarts gehad..
Heel veel dingen besproken..
En we weten dat we hem altijd kunnen bereiken als we hem nodig hebben.
Piet bepaald zelf of hij met pijn op de borst naar het ziekenhuis wil..
Als die pijn te heftig word zal hij dat wel doen…denk ik…zal van het  moment afhangen
Nee ik heb geen hulp nodig bij de verzorging van Piet..
We hebben de hele dag de tijd om hem in de kleren te hijsen..
.
Bedje op de bank voorlopig..
.
Even in een emotionele achtbaan..
We praten en janken en lachen samen..
Maar mensenkinderen …dat mag!
Nu nog maar een paar dagen verder ..
Zie ik en merk dat we het aankunnen.
We zijn loei sterk ..
En we hebben de kinderen..die pal naast ons staan..

En ergens…diep van binnen….is daar dat sprankje hoop..
Dit hebben we eerder meegemaakt..
Uitbehandeld…..
En toch krabbelde Piet dan weer uit het dal..
Wie weet laat hij ze wederom een flinke poep ruiken !!!!
De meeste moeilijke gesprekken zijn nu wel geweest.
We weten waar we staan..en wie er naast ons staan..
Niet klagen…maar dragen !!
DUS
Door met het leven !!!!!
.
Ineens een smsje van mn twee buurpietjes..
Natuurlijk mogen ze komen !!
Vanaf dat we hier wonen is het traditie geworden..
.

 photo 0355f9bb704b2fa165ee439e4368ce83_zpstbtzcvdb.jpg

Advertenties

9 thoughts on “Even in de achtbaan

  1. Mn weblog is mn dagboek Eef..al heel wat jaren..
    Ooit zoek ik misschien dit bericht…en kan ik het vinden..
    En over Westerveld Eef…..grapje…grapje !!
    Voorlopig zijn we gewooooon even uitgewandeld samen…

    Liked by 1 persoon

  2. Allemachtig Ria wat een indrukwekkend verhaal is dit, dat heeft mij behoorlijk beroerd. Want als je dat soort behoorlijk ingrijpende dingen zo samen mee moet maken voel je jezelf echt wel in een soort van achtbaan maar dan niet eentje die je in een pretpark vind maar op je levensweg.
    Wij kennen elkaar nu bijna zo’n drie jaar en onze eerste ontmoeting in het duin op het wandelpad voorbij de tankval vergeet ik nooit, ik had er meteen een heel goed gevoel bij en dat gevoel gaat bij mij ook nooit meer weg.
    Nooit verwacht dat we ook nog eens samen zulke mooie en leuke wandelingen zouden maken.
    Het lijkt mij duidelijk dat de vechtersmentaliteit van Piet en jullie innige liefde voor elkaar jullie toch steeds maar weer door al die moeilijke ‘obstakels’ hebben geleid.
    Jammer dat Piet nu even een flinke pas op de plaats moet maken en dat jullie daarom ‘Voorlopig gewooooon even zijn uitgewandeld” maar dat kan dan nu even maar niet anders.
    Ik zou zeggen, alles op z’n tijd en tot spoedig ziens.

    Liked by 1 persoon

  3. Stap voor stap, en de kracht zit in Piet zelf, i’m sure, hij gaat dat nog wel meemaken, de kleinkinderen. En ja, alles mag, dat mag altijd al, maar ik snap de rollercoaster, heb er zelf ook te vaak al ingezeten.

    X

    Like

Reacties

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s