Mijn 2e huis, m’n leerplek, m’n warme nest

Van 1 Februari 1980 tot 1 September 2002 was dit mijn werkplek..22 en half jaar !!
Ik denk dat dit mijn langste blog ooit word !!
.

.

En nu word het gesloopt en sta ik voor een dicht hek..
.

.

En ik ben nog net op tijd !!
Ook al ligt mijn afdeling onder deze puinhoop..
.

.

Ik ben nog net op tijd om een deel van mijn werkplek terug te zien..
.
.
Bijna 20 jaar hebben Géke en ik daar samen op de derde bouwlaag de was verzorgd
van de 58 bewoners die op de beide afdelingen woonden.
Dat werd tussendoor het werk gedaan wat we beide op onze eigen afdelingen moesten doen ..
Zij op de A afdeling en ik op de C afdeling..
Op een gegeven moment is de wasserette afgekeurd als werkplek door de Arbo..
Maar goed er bleef werk zat..
Veel bewoners hebben we meegemaakt in al die jaren ..
De wasserette was voor vele een plek waar ze hun ei kwijt konden
Eentje …Ome Leen zoals wij hem moesten noemen was een oude vrijgezel ..
Ik hield van hem …maar ik mocht hem ook graag plagen..
Ooit had ik enorme kiespijn en had een beetje jenever gebiets bij het restaurant om te spoelen …
Ome Leen kwam langs en Géke riep hem en zei ..
Ome Leen wat moet ik toch met Ria…ze heeft gezopen !!
Nee zegt Ome Leen dat doet zij echt niet ..
Ik zeg …Ome Leen kom eens ….
Hij komt naar me toe en ik blaas hem in zn gezicht…
Hij kijkt me aan…zijn mond valt open …hij loopt boos weg en roept over zn schouder….
Ik trek mn handen van je af !!!!!
Toch maakte hij zich vaak zorgen om me ..
Zo ook die keer dat Piet en ik een weekend naar Frankrijk gingen..
Ik was er maandag weer en hij was zeeeeer verheugd dat hij me zag..
Ja zegt ie…ik denk jij komt nooit meer terug !!
Ik denk…jij zit op de Sjampse liese ..
In de Folies bergieres …
Dus ik zeg Maar Ome Leen wat zou ik daar moeten doen dan..
Nou zegt ie …Ik denk jij loopt daar in je blootje te dansen met van die veren !!
Totaaaaaal verbaast zeg ik Maar Ome Leen hoe weet jij dat die meiden daar in hun blootje lopen met veren !!
Hij kleurde tot achter zn oren…
Nou zegt ie…van die boekies ….
OOOOO Ome Leen !!!
Ja zegt ie maar het waren wel wazige plaatjes …
En weg was hij

.

Ik zie nog een lege haspel van de brandslang..
Ik grijns…en zie ineens weer voor me hoe twee verzorgers elkaar proberen nat te spuiten..
De een staan aan de ene kant van de gang…
De ander aan de andere kant…
Ineens denkt er eentje dat de ander een deur uit komt en zet de brandslang wijd open….
O shiiiiiit …het was een bewoner ….
Drijfnat …en witheet …keek hij eens om zich heen ….
Geloof me dat de verzorgers benen moesten maken !!!
.

.

Zelfs de bunker op de parkeerplaats word gesloopt ..
.

.

De parkeerplaats en personeels ingang aan de achterkant waar Piet
mij altijd kwam afhalen ….weg !!
Waar ik volledig stuk stond de dag nadat ik hoorde dat mn Tante was verongelukt ..
Dat ik zag ,dat ineens alle bomen glansloos waren ..
.

.

God dat straatje !!!!
Nu staan er appartementen en andere huizen..
Maar toen niet…
Ik moest een keer naar Fyshiotherapie en reed de parkeerplaats af..
12 uur ’s middags…en ik kijk zo tegen een blote kont aan..
Totaal verbijsterd zie ik die man naast de auto staan en zn broek ophijsen …
Ik rijd er langs en kijk nog steeds totaal verbijsterd in die auto..
Zie dat daar ook de kleding op orde gebracht word…
Tot aan die bocht heb ik echt verbijsterd in mn achteruitkijkspiegel gekeken…
Je gelooft dan echt je ogen niet..
Op mn afdeling terug heb ik natuurlijk verslag uitgebracht
en kwamen er heel wat verhalen los wat er zoal gezien werd als men na een avonddienst naar huis ging…
.

.

Ik heb er niet alleen hard gewerkt maar ook heel veel geleerd..
Ik ben er de juiste mensen tegengekomen en heb zoveel van ze geleerd!
In dit gebouw heb ik geleerd om echt voor mezelf op te komen..
Geleerd om mensen te vertrouwen…van ze te houden…ze te waarderen…
En dat alles…dat kreeg ik terug..
Toen ik er kwam werken …
hadden de bewoners de leeftijd die mijn Opa’s en Oma’s gehad zouden hebben …
En ineens had ik die arm om me heen …
Kind …heb jij wel een Oma ??
Uhh nee die heb ik niet …
O nou dan wil ik jouw Oma wel zijn ..
En zo had ik ineens een Oma Jannetje
.

En ineens hadden de bewoners de leeftijd die mijn ouders gehad zouden hebben …..
en weer vond ik die arm
Een snurkende bewoner…ik knijp zn neus dicht…
Het snurken hield op…zn ogen gingen open ..

Hij zag me en zei…Vuile rooie hond die je bent !!
Ik lag dubbel van het lachen en zeg tegen de bewoner die tegenover hem in bed lag…
Dat is lang geleden dat iemand mij rooie heeft genoemd..
De bewoner moest er ook om lachen en zei dat ze hem altijd die Witte noemde vroeger..
De witte en ik werden 2 handen op 1 buik !!
Hij was verdrietig en had heimwee..
Ik zeg Witte wat kan ik doen om je blij te maken …Wil je een borrel ??
Ja zegt ie …en een sigaar !!
Beide heb ik meteen geregeld PLUS een cassette recorder met muziek van de Klavier schippers ..
En zo zaten we beide op de rand van zn bed…
Hij zn borrel en zn sigaar en ik zette de muziek aan ..
Ten 1e stikte hij in zn borrel en vroeg zich af hoe hij dit ooit lekker had gevonden ..
Maar goed…het bed moest aan de kant en ik werd vastgepakt en samen danste we over de slaapzaal heen…
Vanaf die tijd …was zn heimwee een stuk minder ..
En werd ik vaak even geroepen door hem
Hee Rooooie ….kom !!
.

.

Op een dag lopen Géke en ik rond een uur of acht naar de linnenkamer en
zien het koffertje van Hoofd P&O op de gang staan dus ik zet dat op zn kantoor ..
Toevallig komt ie net aanlopen …en ik vertel het hem..
Kijk hem eens goed aan en zeg…zo jij bent flink gezoend zeker vanmorgen ??
Nee zegt ie hoe kom je daarbij ??
Nou zeg ik …je hele mond zit onder de lippenstift ..
Jij bent gek jij zegt ie …
Echt niet …je hele mond is oranje …duidelijk zichtbaar tussen zn spierwitte haar en baard !!
Jij hebt ook altijd wat zegt ie het is gewoon Labello ..en sommeert me om mee te lopen het kantoor in…
Volgzaam als ik ben doe ik dat …Hij trekt zn “Labello” tevoorschijn en geeft een veeg op zn hand …
KNAL ORANJE !!!
Vloekend en tierend heeft hij verteld dat hij aan zn vrouw vroeg waar die stift lag..
In het nachtkastje had zij gezegd, dus hij had die gepakt en zonder te kijken …
al smerend de deur uitgelopen ….
Lippenstift dus whahahaah
Met sinterklaas hebben we hem een echte labello gegeven met een knijter van een gedicht erbij !!
Een van de zinnen was …
Kijk maar niet zo sip…
Vanaf nu noemen we je Dries Hotlip
En natuurlijk hadden we meteen zn naambordje vervangen door 1 met zn nieuw naam erop !

Dat kon toen ….in een verpleeghuis waar iedereen een schakel was die samen een sterke ketting vormden..
Waar bijvoorbeeld een directeur gewoon gek mee kon doen en geen afstand creëerde ,
maar een was met zn personeel …toen.
Waar ik alle steun kreeg van mijn afdeling toen Piet ziek werd en ziek bleef..toen.
Waar ik een Hoofd had waar ik terecht kon met al mn vragen over zijn verzorging,
die zei…Kom kijken , ze geven til technieken …wie weet heb je het nog eens nodig…toen.
.

.

Nooit heb ik voor mijn gevoel voor het “bedrijf” gewerkt..
.

.

Ik werkte op mijn afdeling…
.

.

Voor mijn meiden ….en Hoofd..
Want samen maakte we wel dat onze afdeling als Hotel C3 bekend stond …

.

Voor mijn bewoners …
.

.

Buiten al het lachen was er ook best vaak verdriet.
Bewoners die er jaren en jaren had gewoond en stierven…
Ze werden gemist.

.

Het veranderde…
Ik kwam thuis te zitten met een burn-out…
Na een jaar weer volledig terug…
Tot de overgang begon…
Tot de combinatie werk en zorg thuis bijna niet meer te combineren was..
Tussendoor..
Mijn Hoofd die de boel op poten moest zetten op een ander bouwlaag…
Mijn Teamleidster die wegging…
Géke die borstkanker kreeg en daaraan ook is overleden ..

In die laatste jaren is er een hele laag managers bijgekomen ..
Ik was er ineens helemaal klaar mee en heb na een zoveelste aanvaring met en of ander mutsje
die onze manager Facilitaire Dienst was geworden  , gewoon ontslag genomen …
.

Maar toch….dan sta je daar….en vliegen de herinneringen door je hoofd ..
Mooie tijd..warme tijd…
Dag gebouw…Dag Velserduin …
Ik ben er verdikke helemaal een beetje emotioneel van !!

Advertenties

10 thoughts on “Mijn 2e huis, m’n leerplek, m’n warme nest

  1. Herinneringen….mooi Ria !heel begrijpelijk dat je daar emotioneel van wordt, ik heb dagen die er mee gevuld worden. Bij mij heet het in weemoed terug kijken dat krijg je op mijn leeftijd kennelijk. Jij bent daar te jong voor maar hebt vast een voorproefje gehad met deze ervaring. Op het laatste stukje na een heerlijke warme herinnering die je nog vaak terug zal halen !Xx

    Like

    • Toen wij niet meer onder de afdeling vielen en die laag managers erbij kwam, kreeg ik mn eerste manager, jonge vent met een ochtend humeur. Vaak heb ik met hem hoogstlopende ruzie gehad, onderhandelen met het mes op tafel …en altijd weer ging ik naar hem toe om het uit te praten.
      Als mens mocht ik hem…als baas was het een draak !!
      Zelf heeft hij een aanvaring gehad en moest per direkt het pand verlaten…de vlag ging uit voor Geke en mij…maar toch…als mens…mocht ik hem..
      En toen Geke was overleden heb ik hem opgebeld om dat te vertellen..en was hij op de crematie…en hebben mensen zich afgevraagd hoe hij het wist…toen ze zagen dat wij elkaar omarmden en elkaar een knuffel gaven viel er wel een kwartje

      Like

  2. Dit kan ik mij helemaal voorstellen ook al ben je ooit zelf weg gegaan door alle veranderingen, als zoiets dan toch verdwijnt, lijken de herinneringen sterker en sterker terug te komen, dat heb ik ook, als ik bijv. de achtertuin van mijn opa en oma zie, wat ooit velden waren, gras en sloten en nu staan er huizen… this used to be my playground met mijmeringen en herinneringen die naar boven komen vloeien…

    Eer de mooie herinneringen dat doe je ook door het met ons te delen, met een glimlach gelezen, en deze verdween bij het verlies wat je hebt mee gemaakt of verliezen….

    X

    Like

    • Géke en ik hebben onze voetstap daar wel achtergelaten !
      Vrijdags was ik voor het laatst bij haar, niet wetende dat ze al zo snel zou sterven. Het bericht wat zij die dag had gekregen was zoooo slecht en wij hebben elkaar eigenlijk alleen maar vastgehouden, gepraat en ook gelachen. Toen ik wegging bij haar hoopte ze nog dat ze de planten op haar balkon nog in bloei zou zien komen. In de auto begon ik te brullen en kwam het besef dat ze wel eens heel snel zou kunnen overlijden. Maandag ben ik naar ons voormalige hoofd gegaan om het te zeggen…van dinsdag op woensdag kon ik niet slapen …en zat jankend achter de pc….en ineens dacht ik…over nu…zoek iets positiefs…en ik vond het gedicht wat hier aan de zijkant al die jaren al staat…het voelde goed..het was goed..
      Om half zes ging de telefoon, haar dochter vertelde me dat Géke die nacht was overleden.
      En weet je wat dan zo mooi en vreemd is…dat ik dat gedicht vond en las rond de tijd van haar overlijden

      Liked by 1 persoon

      • Dat laatste is niet zo heel gek, ik heb het ook mee gemaakt, hele rare dingen waar ik dan vragen over stelde en binnen tien minuten kreeg ik dan telefoon.. het is gebeurd/gedaan… mijn stiefvader bijv. net die ene dag had mijn moeder gezegd, ga maar naar je vriendin, want Nora komt, beste vriendin van miijn moeder, neem even een dagje vrij van mantelzorg. Ben ik bij Sandra, was dat toen, met mijn kind, haar kinderen, had een houten kruis boven een inloopkast hangen, je weet wel onder de trap, ik doe de deur rustig dicht, valt dat kruis naar beneden en breekt doormidden. Zij had zich bekeert en ik niet, geloofde nergens in, dus vroeg ik.. heeft dit nog een betekenis? Neuh, zegt ze nog… dat gebeurt vaker, dat ie nu breekt komt omdat ie al vaak gevallen is denk ik… 10 minuten later, telefoon, toevallig had ik op de klok gekeken toen het kruis brak… exact dat was het tijdstip dat mijn stiefvader was overleden… longkanker trouwens, waar ik normaal bij zou zijn geweest met kleuterdochter, net 4 jaar oud… had mijn moeder nu net die dag haar beste vriendin aan haar zijde en is het mijn dochter bespaart gebleven dat zij erbij was, dat was namelijk onze grootste angst….

        Like

      • Blijven mooie verhalen !
        Paar jaar geleden was ik in een praktijk en kreeg een massage, zegt Henk…je hebt bezoek…klein vrouwtje, hij beschreef haar en vroeg of ik haar kende… Het was Geke, die liet weten dat het goed ging met haar maar dat ik haar armbanden moest gaan dragen …Henk beschreef ze tot de kleur aan toe. !!

        Like

  3. Pingback: Wat een emoties… |

Reacties

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s